Με την ευκαιρία της μεγάλης πανελλαδικής απεργίας για το ασφαλιστικό ξαναήρθε στην επικαιρότητα το θέμα των καμερών, με τις οποίες η δικαιοσύνη μέσω αστυνομίας μπορεί να παρακολουθεί τις κινητοποιήσεις του λαού, με στόχο να αντιμετωπίσει όσους τυχόν ήθελαν να δημιουργήσουν προβλήματα ή όπως λέγεται στη νομική γλώσσα «προβούν σε εγκληματικές πράξεις». Ταυτόχρονα βέβαια ψηφίστηκε στη βουλή τροπολογία που επιτρέπει στη δικαιοσύνη να χρησιμοποιεί τις κάμερες, για να διαφυλάξει τα συμφέροντα του κοινωνικού συνόλου. Σύσσωμη η αντιπολίτευση στηλίτευσε τόσο τις συλλήψεις αυτών που σκέπασαν κατά τη διάρκεια της πορείας των απεργών τις κάμερες όσο και την ψήφιση του νόμου. Η μεν κυβέρνηση ισχυρίστηκε πως με τη χρήση των καμερών προστατεύονται οι φιλήσυχοι πολίτες, ενώ η αντιπολίτευση υποστηρίζει ότι με τη λειτουργία τους παραβιάζεται το σύνταγμα ως προς τη διαφύλαξη των προσωπικών δεδομένων. Ποια θέση όμως είναι σωστή, της αντιπολίτευσης ή της κυβέρνησης;

Η ιστορία απέδειξε περίτρανα ότι τα σημερινά δικαιώματα που απολαμβάνει ο λαός (η κατάργηση των κοινωνικών διακρίσεων, η ελευθερία λόγου, η ελευθερία του συνέρχεσθαι, η δωρεάν παιδεία, η δωρεάν υγεία, η απεργία κλπ) δεν χαρίστηκαν από κανέναν, αλλά κερδίθηκαν με αγώνες του λαού ενάντια στις επικρατούσες κάθε φορά νομικές αντιλήψεις της άρχουσας τάξεις και των ισχυόντων νομικών κανόνων. Αυτές όλες οι νίκες του λαού πέρασαν και κατοχυρώθηκαν στα συντάγματα όλων των δυτικών χωρών. Από την άλλη πλευρά βέβαια η όλο και μεγαλύτερη μαζικοποίηση των κινητοποιήσεων έχει συμβάλλει στην εκμετάλλευση αυτών των ελευθεριών από αναρχικές ομάδες (κάθε είδους κουκουλοφόροι, οι γνωστοί – άγνωστοι, κλπ.).

Με την κοινωνική εξέλιξη τα πράγματα αλλάζουν και μαζί μ’ αυτά αλλάζουν και οι αντιλήψεις των ανθρώπων. Στις ημέρες και λόγω τις μαζικοποίησης δημιουργήθηκαν πολλά δημόσια συμφέροντα που η πολιτεία οφείλει να διαφυλάξει. Δηλαδή, ο αποκλεισμός περιοχών ή δρόμων μπορεί να είναι μια μορφή αγώνα, αλλά αυτή η ενέργεια τραυματίζει το δημόσιο συμφέρον, αφού εμποδίζει όσους δε συμμετέχουν στις κινητοποιήσεις να κυκλοφορήσουν. Το ίδιο συμβαίνει, όταν κάποιες συντεχνίες εμποδίζουν για παράδειγμα τη λειτουργία των δημοσίων νοσοκομείων. Η υγεία είναι ένα δημόσιο αγαθό και όταν δε λειτουργούν τα νοσοκομεία θίγεται το δημόσιο συμφέρον.

Το κράτος, που είναι η οργανωμένη μορφή της κοινωνίας, έχει δημιουργήσει υποδομές - αστυνομία, για να μεριμνούν για τη δημόσια ασφάλεια και τα συμφέροντα των πολιτών. Με τη βελτίωση της τεχνολογίας όλες οι αστυνομίες του κόσμου χρησιμοποιούν κάθε πρόσφορο τεχνολογικό μέσο, για να κάνουν καλύτερα τη δουλειά τους. Θεωρητικά αυτή η αρχή είναι σωστή, γιατί ο καθένας περιμένει να υπάρχει δημόσια ασφάλεια και να μην κινδυνεύει η ατομική του ακεραιότητα, καθώς και η περιουσία του. Όμως η νεότερη ιστορία βρίθει παραδειγμάτων, όπου οι φύλακες των πολιτών είτε γιατί θέλουν να διαφυλάξουν την άρχουσα τάξη είτε επειδή υπάρχει υπέρμετρος ζήλος ξεπερνούν τα όρια της νομιμότητας και εκτρέπονται, ώστε δημιουργείται το αστυνομικό κράτος, που καταδυναστεύει το λαό και είναι μισητό. Το κρίσιμο σημείο λοιπόν βρίσκεται εκεί, όπου οι ηγεσίες των σωμάτων αυτών ξεπερνούν τα όρια του νόμου και καταχρώνται την εξουσία τους. Και εδώ τίθεται το κλασικό ερώτημα «ποιος μας φυλάει από τους φύλακες» ;

Ο φόβος της υπέρβασης των ορίων είναι πάντοτε υπαρκτός και γι’ αυτό ο λαός δυσπιστεί πως τα στοιχεία που θα συγκεντρωθούν από τις κάμερες μπορεί να τύχουν της όποιας κατάχρησης από την αστυνομική εξουσία και να στραφούν εναντίον του. Ως εκ τούτου η κυβέρνηση πρέπει να διαφυλάξει το λαό από κάθε εκτροπή των σωμάτων ασφαλείας με το να λάβει εκ των προτέρων όλα τα αναγκαία μέτρα και ύστερα να επιτρέψει τη χρήση των καμερών

* Ο Λ. Γρηγοράκος είναι βουλευτής ΠΑΣΟΚ Λακωνίας και Αναπληρωτής Καθηγητής Μονάδας Εντατικής Θεραπείας (ΜΕΘ) του Πανεπιστημίου Αθηνών.