Του Γιάννη Ψαρράκη  ( Βιογραφικό & αρθρογραφία )  

Ένα πτιλόστεμο δεν είναι δυνατό να μην αποσπάσει την προσοχή, αλλά τι κρίμα τα άνθη του ακόμη δεν έχουν ανοίξει. Προφανώς του χρειάζονται ακόμη 3-4 ημέρες. Η έκπληξη ήταν ότι στην επιστροφή, 2 ώρες αργότερα τα άνθη του ήταν ορθάνοιχτα.

Ptilostemon chamaepeuce - Πτιλόστεμον η χαμαιπεύκη.)
Αθάνατο μεγαλείο της Ελληνικής Γλώσσας, πόσες λέξεις δάνεισες για να μπορέσουν να περιγράψουν επακριβώς το παραπάνω φυτό. Πτίλον = χνουδωτό φτερό + στέμον = στήμων + χαμαί = κάτω+ πεύκη. Χαμηλό πεύκο με χνουδωτούς στήμονες. Καθώς το στενό μονοπάτι ξετυλίγεται ακόμη χαμηλά και κοντά στην ακτογραμμή οι εκπλήξεις και αποκαλύψεις διαδέχονται η μία την άλλη. Σίγουρα θα χρειάστηκαν χιλιάδες ή και παραπάνω χρόνια, εκείνης της αδιάκοπης πάλης του κύματος και του βράχου, για να καταφέρει το κύμα κατατρώγοντας σιγά σιγά το βράχο να αποκαλύψει ετούτο το νεκροταφείο οστράκων.

Νεκροταφείο οστράκων.
Χιλιάδες OSTREA ( Χτένια) πριν εκατομμύρια χρόνια λες και κατάλαβαν το θάνατο τους, μαζεύτηκαν σε τούτο το μέρος και θάφτηκαν σε ένα πυθμένα θάλασσας που η άμμος κατακαθόταν και στο πέρασμα του χρόνου πέτρωνε. Ώσπου έγινε βράχος συμπαγής κλείνοντας μέσα στα σωθικά του καλά κλεισμένα μυστικά. Σαν φούρνος που υπομονετικά σιγοψήνει το μυρωδάτο το ψωμί, και που σαν έλθει η ώρα του και γίνει, ο πρωτομάστορας η Φύση με σφυρί της τον αέρα του νοτιά και καλέμι το φουσκωμένο κύμα αποκαλύπτει τα φυλαγμένα μυστικά. Λες και η Φύση βάλθηκε να σε εντυπωσιάσει με τα δημιουργήματα της, ή να σε ανταμείψει για την επιλογή σου να ακολουθήσεις τούτη τη δύσκολη ατραπό. Αλλιώς δεν εξηγείται τούτη η γενναιοδωρία της να σου αποκαλύπτει έτσι απλόχερα τόση ομορφιά. Σαν τούτη την παράξενη μα απίστευτα όμορφη σύνθεση από άγρια φυτά. που φώλιασε στα φαγωμένα σωθικά ενός απολιθωμένου κορμού. Ποία φαντασία ζωγράφου θα μπορούσε άραγε να συγκριθεί;

Πίνακας ζωγραφικής.
Ζαλισμένος, και μη ξέροντας αν αυτά που βλέπεις είναι πραγματικότητα ή δημιουργήματα της φαντασίας, κοντοστέκεσαι για μερικές βαθιές ανάσες να οξυγονωθεί ο εγκέφαλος και να λαμπικάρει. Φρέσκος και μεθυστικός ο αέρας, ανάκατος με τα αρώματα της θρούμπης και του θυμαριού, κατεβαίνει από τη πλαγιά του βουνού και της ρεματιάς σφυρίζοντας παράξενα. Και ανάμεσα στο σφύριγμα του έχεις την εντύπωση ότι ακούγεται ποδοβολητό αλόγων. Μα αυτά δεν είναι άλογα. Μισοί άνθρωποι μισοί άλογα. Κατηφορίζουν την πλαγιά κουτρουβαλώντας, και στην κορυφογραμμή προβάλλει διώκτης τους ο Ηρακλής. Ιστορία και αυτή! Όταν ο Ηρακλής λέει πήγε για να συλλάβει τον Ευρυμάνθιο κάπρο, πέρασε από το βουνό Φόλος όπου φιλοξενήθηκε από τον Κένταυρο Φόλο, που ήταν γιος του Σεληνού και της Μελείας. Χάρηκε ο Φόλος και για να ευχαριστήσει τον Ηρακλή έσφαξε ζωντανά. Καλό το τραπέζι και ο Ηρακλής ζήτησε κρασί για να διασκεδάσει τη δίψα του. Τότε ο Φόλος του είπε να βρει σε ένα πιθάρι που ήταν θαμμένο στη γη και το οποίο ανήκε σε όλους τους Κενταύρους, και που η παράδοση έλεγε ότι έπρεπε να ανοιχτεί μόνο όταν από εκεί θα περνούσε ο Ηρακλής. Όταν το πιθάρι άνοιξε το άρωμα του παλιού κρασιού ξεχύθηκε και πλημμύρισε την περιοχή. Ερεθισμένοι από την οσμή του οι Κένταυροι που ήταν στη γύρω περιοχή εξαγριώθηκαν και επιτέθηκαν στη σπηλιά του Φόλου οπλισμένοι με λιθάρια, τσεκούρια, και δαυλούς. Πρώτοι εισέβαλαν οι Κένταυροι Άγχιος και Άγριος. Έλα όμως που ο Ηρακλής δεν ήταν όποιος και όποιος, τους εξανάγκασε να οπισθοχωρήσουν και τους κυνήγησε μέχρι τον Μαλέα. Κυνηγημένοι οι Κένταυροι κατέφυγαν στον Μαλέα όπου είχε καταφύγει και ο Κένταυρος Χείρωνας, αυτός κυνηγημένος από τους Λάπηθες. Ένα από τα θανατηφόρα βέλη του Ηρακλή που στόχο είχε τον Κένταυρο Έλατο, τον διαπέρασε και σφηνώθηκε στο γόνατο του Χείρωνα. Αυτό στεναχώρησε πολύ τον Ηρακλή που έσπευσε να τραβήξει το δηλητηριασμένο βέλος από το γόνατο του Χείρωνα, και να περιποιηθεί με γιατρικά βοτάνια την πληγή του. Τα βέλη όμως του Ηρακλή ήταν δηλητηριασμένα και ο Χείρωνας υπέφερε. Όμως ήταν και αθάνατος, και δεν μπορούσε να πεθάνει. Στις δύσκολες εκείνες ώρες ο Προμηθέας πρότεινε στον Δία να καταστήσει αυτόν αθάνατο στη θέση του Χείρωνα. Έτσι ο Χείρωνας πέθανε ήσυχος σε μία σπηλιά του Μαλέα.

Η σπηλιά του Χείρωνα
Το μακελειό όμως ήταν μεγάλο και δεν πέθανε μόνο ο Χείρωνας σε αυτή τη σύγκρουση. Πέθαναν επίσης οι Κένταυροι, Δάφνις, Αργείος, Αμφίων, Ιπποτίων, Όρειος, Ισοπλής, Μελαγχαίτης, Θηρέας, Φρίξος, Δούπων, και μερικοί άλλοι. Πιο επιδέξιοι στο “στρίβειν” γλίτωσαν ο Ευρυτίων, ο Οχτέσος, και ο Ομαδός.

( Δημοσίευση Εφημερίδας ''ΤΑ ΒΑΤΙΚΑ'' φύλλο 253 - Σεπτέμβριος 2007 )